با وجود بهبود نسبی تراز برق نسبت به سال گذشته، برآوردها شبکه سراسری در اوج مصرف تابستان ۱۴۰۵ همچنان با بیش از ۱۳ هزار مگاوات کمبود تولید روبروست که انتظار می رود این کسری در ساعات شب دیده شود.
به گزارش  ایرنا، مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی در تازه‌ترین مطالعات خود، به بررسی وضعیت تامین برق در تابستان سال ۱۴۰۵ پرداخته و طی آن بخش‌های درگیر با این مساله را تشریح کرده است.بر همین اساس، در سناریوی واقع‌بینانه، میزان ناترازی توان برق در پیک تابستان سال ۱۴۰۵ حدود ۱۳.۶ هزار مگاوات برآورد می‌شود؛ رقمی که نسبت به سال گذشته حدود ۱.۱ هزار مگاوات کاهش را نشان می‌دهد. با وجود آنکه آثار ناشی از جنگ و آسیب به برخی نیروگاه‌ها و صنایع انرژی‌بر به افزایش تقاضا و کاهش عرضه منجر شده است، افزایش ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر و بهره‌برداری حداکثری از نیروگاه‌های برق‌آبی به‌دلیل افزایش بارش‌ها، در مجموع حدود ۵.۵ هزار مگاوات به ظرفیت تولید در زمان اوج بار افزوده و بخشی از فشار وارد بر شبکه را جبران خواهد کرد.با این حال، به دلیل ماهیت تولید نیروگاه‌های خورشیدی، در صورت عدم مدیریت بار، احتمال افزایش کسری برق در ساعات شب نسبت به سال‌های گذشته وجود دارد؛ موضوعی که ضرورت توجه فوری به آن را دوچندان می‌کند. 
در بخش ناترازی انرژی نیز بررسی‌ها نشان می‌دهد که در بیش از ۸۲ درصد ساعت، میزان ناترازی کمتر از ۱۰ هزار مگاوات است؛ به این معنا که کسری واقعی برق در بخش عمده ساعات سال در همین محدوده قرار دارد و برنامه‌ریزی برای مدیریت آن نیز باید متناسب با همین واقعیت انجام شود.بر اساس محاسبات انجام‌شده، می‌توان گفت شرایط صنعت برق در سال جاری نسبت به سال گذشته بهبود یافته است و در صورت اعمال مدیریت صحیح در بخش مصرف و بهره‌برداری، انتظار می‌رود میزان خاموشی‌های برق نیز کاهش یابد.برآوردهای واقع‌بینانه از وضعیت برق کشور در تابستان ۱۴۰۵ نشان می‌دهد ناترازی توان در زمان اوج مصرف به حدود ۱۳ هزار و ۶۴۰ مگاوات می‌رسد؛ رقمی که هرچند نسبت به سال گذشته حدود ۱۱۰۰ مگاوات کمتر است، اما همچنان از تداوم یک شکاف بزرگ میان عرضه و تقاضای برق در کشور خبر می‌دهد. بر پایه این برآورد، حداکثر توان تأمین هم‌زمان شبکه حدود ۶۸ هزار و ۴۲۰ مگاوات خواهد بود، در حالی که تقاضا از ۸۱ هزار مگاوات عبور می‌کند.

تفاهم اخیر میان ایران و آمریکا را نباید صرفاً به‌عنوان توقف یک جنگ یا توافقی موقت در سطح دیپلماتیک تصور کرد. اگر لایه‌های ژرف‌تر این رویداد را بررسی کنیم، آنچه در حال وقوع است نه «صلح کلاسیک»، بلکه نوعی بازتنظیم راهبردی میان هزینه‌های جنگ، محدودیت‌های قدرت و شیوه‌های نوین بازدارندگی است. نقطه مرکزی این تفاهم، پایان اختلافات نیست؛ بلکه مدیریت اختلافات در چارچوبی کم‌هزینه‌تر است.
این تفاهم در شرایطی شکل گرفت که هیچ ‌یک از طرفین به اهداف حداکثری خود دست پیدا نکردند و هزینه ادامه درگیری به سطحی رسید که تداوم آن از منظر اقتصادی، امنیتی و سیاسی برای همه بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای فوق‌العاده خطرناک شد. چارچوب شکل ‌گرفته بیش از آنکه توافق نهایی باشد، نوعی «مهندسی توقف بحران» است.
-منطق پنهان تفاهم؛ عبور از پیروزی به سمت کنترل هزینه
برخلاف روایت‌های رایج که توافق‌ها را محصول پیروزی یک طرف معرفی می‌کنند، این تفاهم بر مبنای فرسایش راهبردی متقابل شکل گرفته است. 
برای آمریکا، هزینه ادامه عملیات نظامی، تهدید امنیت انرژی جهانی، افزایش فشار تورمی داخلی و فرسایش ظرفیت مداخله منطقه‌ای به سطحی رسید که ادامه مسیر، بازده سیاسی و اقتصادی نزولی ایجاد می‌کرد.
برای ایران نیز اگرچه حفظ انسجام حاکمیتی و جلوگیری از فروپاشی بازدارندگی اهمیت داشت، اما استمرار فشار نظامی، محدودیت اقتصادی و ریسک گسترش میدان جنگ می‌توانست وارد مرحله‌ای با هزینه‌های تصاعدی شود.
در چنین شرایطی، دو طرف به جای تغییر رژیم رفتاری یکدیگر، تصمیم گرفتند هزینه برخورد مستقیم را کاهش دهند.در این منطق، احتمال موفقیت چارچوب آتش‌بس و تثبیت اولیه تفاهم حدود ۶۵ درصد برآورد می‌شود.
- تنگه هرمز؛ مرکز ثقل واقعی تفاهم
در ظاهر، پرونده هسته‌ای و امنیت منطقه‌ای محور مذاکرات است؛ اما در سطح عملیاتی، مهم‌ترین متغیر توافق، بازگرداندن قابلیت عبور انرژی از تنگه هرمز بوده است.بیش از هر چیز، اختلال در این مسیر، زنجیره انرژی، بیمه دریایی، بازار مالی و تجارت جهانی را تحت فشار قرار داد.
از منظر راهبردی، بازگشایی هرمز سه نتیجه هم‌زمان دارد:
- کاهش فشار تورمی جهانی؛
- بازگرداندن قابلیت پیش‌بینی به بازار انرژی؛
- جلوگیری از تبدیل بحران منطقه‌ای به بحران ساختاری اقتصاد جهانی.
سهم متغیر انرژی در شکل‌گیری تفاهم را می‌توان حدود ۷۵ درصد ارزیابی کرد؛ درحالی‌که سهم پرونده هسته‌ای در این مرحله احتمالاً کمتر از ۲۵ درصد است.
-تفاهم فعلی توافق هسته‌ای نیست؛ معماری زمان خریدن است
یکی از مهم‌ترین خطاهای تحلیلی، تصور این تفاهم به‌عنوان نسخه جدید توافق هسته‌ای است.
در واقع، ساختار کنونی بیشتر به یک «پل انتقالی» شباهت دارد.
هدف آمریکا در این مرحله شامل:
- توقف غنی‌سازی در سطوح حساس؛
- افزایش نظارت؛
- محدودسازی توسعه فناوری؛
- تعویق بحران.
در مقابل، هدف ایران می‌تواند شامل:
- کاهش فشار تحریمی؛
- بازگشت تدریجی ظرفیت صادرات؛
- تثبیت موقعیت منطقه‌ای؛
- جلوگیری از تثبیت شکست راهبردی باشد.
احتمال تبدیل تفاهم موقت به توافق پایدار در افق میان‌مدت حدود ۴۰ درصد و احتمال بازگشت به تنش ساختاری حدود ۶۰ درصد ارزیابی می‌شود.
-️ اسرائیل و بازیگران منطقه‌ای؛ مسئله اصلی بعد از جنگ
یکی از ابعاد کمتر دیده‌ شده این تحول، تغییر جایگاه بازیگران ثالث است.
برای بخشی از محافل امنیتی منطقه، تفاهم مستقیم واشنگتن–تهران می‌تواند به معنای کاهش نقش واسطه‌ای آنان در معماری امنیت منطقه باشد.
هم‌زمان کشورهای عربی نیز با یک دوگانگی روبه‌رو هستند:
از یک سو کاهش تنش مطلوب است؛
از سوی دیگر، تقویت موقعیت نسبی ایران نگرانی‌های جدید ایجاد می‌کند.
در نتیجه احتمال شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید امنیتی منطقه‌ای حدود ۵۵ درصد و احتمال بازگشت به الگوی بازدارندگی سنتی حدود ۴۵ درصد تخمین زده می‌شود.
-عبور از جنگ نظامی به رقابت بر سر ظرفیت حکمرانی
عمیق‌ترین لایه این تحول در میدان نبرد نیست.
معضل اصلی این است که ساختار قدرت در خاورمیانه در حال انتقال از «توان تخریب» به «توان تحمل بحران» است.
کشوری که بیشترین موشک را دارد یا بیشترین فشار اقتصادی را اعمال می‌کند لزوما برنده نهایی نخواهد بود؛ بلکه بازیگری مزیت و دست بالا را خواهد داشت که بتواند در بحران:
- اقتصاد را پایدار نگه دارد؛
- مشروعیت داخلی را حفظ کند؛
- مسیرهای تجاری را باز نگه دارد؛
- هزینه بازدارندگی را کنترل کند.
در این چارچوب، تفاهم ایران و آمریکا آغاز پایان رقابت نیست؛ آغاز مرحله جدید رقابت بر سر شکل‌دهی نظم پساجنگ است.
- نتیجه گیری
تفاهم ایران و آمریکا را نباید به‌عنوان صلح، عقب‌نشینی یا پیروزی قطعی هیچ طرفی تفسیر کرد.این چارچوب بیش از هر چیز محصول برخورد با محدودیت‌های قدرت است.احتمال آنکه منطقه وارد دوره‌ای از ثبات پایدار شود حدود ۳۵ درصد است.احتمال حرکت به سمت دوره‌ای از تنش کنترل‌شده و مذاکرات فرسایشی حدود ۵۰ درصد برآورد می‌شود.و احتمال بازگشت به درگیری مستقیم نیز همچنان حدود ۱۵ درصد باقی می‌ماند.بنابراین، مهم‌ترین پیام این تفاهم نه پایان بحران، بلکه تغییر ماهیت بحران است: عبور از جنگ آشکار به رقابت بر سر طراحی نظم آینده خاورمیانه.
مصطفی دولت‌یار
رئیس دفتر نمایندگی 
وزارت امور خارجه در اصفهان

بازار مسکن ایران در ماه های اخیر، نوسانات قابل توجهی را تجربه کرده است. در این راستا، قیمت مسکن در کشورمان همسو با جهش قیمت ارز، افزایش ملموسی را تجربه کرده و برخی آمارها از افزایش دست کم 80 درصدی قیمت مسکن حکایت دارند. مساله ای که خانه‌دار شدن را برای طیف های قابل توجهی از مردم ایران، بسیار سخت‌تر از قبل کرده است. در عین حال، بازار اجاره مسکن هم از این افزایش تاثیر پذیرفته و افزایش قیمت‌ها در این حوزه نیز ملموس بوده اند. با این حال، دولت و نهادهای مسئول با تصویب طرح تمدید خودکار اجاره مستاجران و تعیین سقف افزایش بهای اجاره سالیانه، سعی داشته اند تا از مستاجران در برابر موج گرانی حمایت کنند. 
در این میان، شاهد بوده‌ایم که در پی کاهش قیمت ارز پس از طی دوره ای صعودی، قیمت مسکن آن چنان کاهشی پیدا نکرده و بیش از همه ثابت مانده است. موضوعی که از منظر اقتصادی تابع دلایل مختلفی نظیر چسبندگی قیمت‌ها در حوزه مسکن و یا کمبود شدید عرضه مسکن به بازار و عقب‌ماندن قیمت مسکن از روند عمومی تورم در کشور است. با این همه، با توجه به روندهای جاری، یک سوال جای طرح دارد و آن هم این است که آینده بازار مسکن در ماه های پیش رو چگونه خواهد بود؟ این سوال از این نظر اهمیت دارد که بسیاری برای آینده برنامه ریزی می‌کنند و شاید خرید خانه خود را به آینده موکول کرده اند. در پاسخ باید گفت که با توجه به روندهای جاری و البته مرور تجربیات گذشته به نظر می رسد بازار مسکن در ماه های آتی درگیر رکودی عمیق باشد که البته در همین فضا، افزایش قیمت ها در این بازار، به صورت خزنده و تدریجی اتفاق خواهد افتاد. در حقیقت، بعید به نظر می رسد قیمت‌ها در این بازار کاهشی شوند و فعالان بازار پذیرای این موضوع باشند. با این حال، با توجه به کاهش قدرت خرید مردم در حوزه مسکن و در عین حال، تداوم روندهای تحریک کننده موج صعودی قیمت مسکن، به نظر می رسد که سناریوی رکود تورمی محتمل ترین سناریو برای بازار مسکن باشد. در این رابطه، نباید از یاد ببریم که بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند که کاهش قیمت ارز در اقتصاد ایران نیز لزوما پایدار نیست و نمی توانیم  این روند را طولانی‌مدت و عمیق بدانیم.